WYCHOWANIE MAŁEGO SPORTOWCA – JAK POWINNO PRZEBIEGAĆ, NA CO NALEŻY ZWRÓCIĆ SZCZEGÓLNĄ UWAGE?

 

Każdy rodzic wie,  że sport uczy wytrwałości i ciężkiej pracy. Sport wspaniale wpływa również na rozwój intelektualny dziecka. Treningi, wyjazdy na obozy pozwalają dziecku  poznawać nowych ludzi, zdobywać przyjaźnie i rozwijać samodzielność. Sport uczy właściwego zachowania się i pracy w grupie.

Żeby jednak powyższe elementy zadziałały, ważne jest to, aby dziecko nie było przez rodziców zmuszane do uprawiania sportu. Musimy mieć świadomość, że nasze niespełnione ambicje lub  marzenia nie mogą być przyczyną popychania dziecka w kierunku sportu, ponieważ nie każde dziecko ma ku temu predyspozycje a najlepsze wyniki osiągają tylko wybitne i wytrwałe jednostki.

Jeśli nasze dziecko ma ambicje sportowe i wybrało już dyscyplinę sportu ważne jest zapewnienie mu emocjonalnego wsparcia. Należy czasem pójść  z dzieckiem na trening, brać udział w zawodach, znać zasady dyscypliny uprawianej przez nasza pociechę, interesować się na bieżąco jego postępami i  rozmawiać z nim na ten temat. Rodzic małego sportowca musi mieć zdrowe i realistyczne oczekiwania w stosunku do swojego dziecka. Powinien też  umieć wspierać dziecko, gdy ponosi porażki i chwalić, gdy odnosi sukcesy. Oprócz sportu młody człowiek ma też swoje obowiązki oraz przyjemności. Należy w sposób mądry planować i równoważyć dziecku czas potrzebny na treningi, naukę, kontakty z rówieśnikami i odpoczynek.

Magda Dąbkowska, mama Maćka, zawodnika Klubu Narciarskiego  SPORTEUM Racing Team

JAKIM POKUSOM ULEGAJĄ MALI SPORTOWCY – JAK ICH PRZED NIMI CHRONIĆ?

Z naszego doświadczenia wynika, że mamy kilka pokus. Jedną z nich jest myśl: „Jestem najlepszy” – czyli brak samokrytyki, a co tym idzie uprawianie sportu w sposób niekoniecznie zgodny z planem treningowym i zaleceniami trenera. Często zdarza się to dzieciom już po pierwszych sukcesach. Dopiero poważna porażka powoduje reakcje. Dlatego bardzo ważna jest współpraca trenersko- rodzicielska, aby rozładować stres dziecka i ustawić je na „odpowiednich torach”.
Kolejną pułapką może być przekonanie, że ” kolega jest lepszy, bo ma lepsze buty, cieńsze spodnie, bardziej kolorową koszulkę”. To do rodziców należy  uświadomienie dziecku, że to nie sprzęt jest najważniejszy, sprzęt tylko pomaga osiągnąć wynik.
Aby te wyniki były satysfakcjonujące musimy pomóc zrozumieć małym sportowcom jak ważna jest odpowiednia dieta – prawidłowo zbilansowane posiłki dostarczające nie tylko energii,  ale również odpowiedniej ilości witamin i minerałów bilansujacych braki powysiłkowe.
Na szczęście u dzieci rzadko mamy do czynienia z dopingującymi substancjami chemicznymi, co nie zwalnia nas, rodziców o opowiadaniu naszym pociechom o ich szkodliwości.

Magda Dąbkowska, mama Maćka, zawodnika Klubu Narciarskiego  SPORTEUM Racing Team

Jak przygotować dziecko do sportowej rywalizacji: wychowywać zwycięzcę czy uczyć je przygrywać?

Rywalizacja oraz chęć wygrania w młodym wieku jest pożądana przez początkujących zawodników w każdej dyscyplinie sportu. Niestety, osiąganie najlepszych wyników we wszystkich zawodach na poziomie zawodniczym nie zawsze jest możliwe. Dlatego tak ważne jest indywidualne podejście w treningu zawodniczym, z czym wiąże się praca trenera i rodziców. Każde dziecko inaczej przeżywa chwile przed startem w zawodach. I tu należy pomóc. Niektórzy zawodnicy bywają tak bardzo podenerwowani, że stres uniemożliwia im wykorzystania swego potencjału i umiejętności zdobytych podczas treningów. A to bardzo ważne, by stres przekuć na koncentrację i sukces. Jest też grupa młodych zawodników, którzy do zawodów podchodzą ze spokojem i chcą mieć tę chwilę szybko za sobą,  nie zawsze wierząc w zwycięstwo.  Z naszego doświadczenia wynika, że sztuką jest zrównoważyć te dwa podejścia zawodnicze, połączyć  je z systematycznym udziałem w zawodach i wyciągnąć to co najlepsze – czyli pozytywny stres, koncentracja i wykorzystanie potencjału. Przy tak zrównoważonym podejściu do zawodów i rywalizacji, można oczekiwać sukcesów.

Przegrywanie jest nieodłącznym elementem rywalizacji. Porażka zdarza się często, bez względu na poziom zaawansowania, nawet najlepszym. Trzeba pomóc dziecku uodpornić się na stres przegranej, wyjaśnić, motywować do dalszej pracy, pomóc uwierzyć w siebie. Gdy dziecko poczuje swą wartość, bez względu na porażki, i będzie dalej kontynuować treningi z determinacją, w pewnym momencie osiągnie swój cel. Jaka w tym wszystkim rola trenera i rodzica?  –  wychowywać zawodnika, przygotować do sukcesów i porażek, nauczyć wyznaczać cele i wykorzystywać doświadczenia. Ważne, by nie zapomnieć, że szykujemy młodego człowieka nie tylko do zawodów sportowych, ale przede wszystkim do życia.  Dlatego przekazujemy wartości zdrowej rywalizacji oraz zasady fair play.

Bartek Słowiński, Trener narciarstwa w klubie SPORTEUM.
Jakie są najczęstsze błędy dotyczące wychowania zawodowego narciarza popełniane przez rodziców?

Każdy rodzic pragnie, by jego dziecko osiągnęło sukces, w czymkolwiek ten sukces ma się objawić. Jest to jak najbardziej naturalne i właściwe oczekiwanie i pragnienie rodzicielskie. Niebezpieczne jednak staje się wtedy, gdy swą postawą rodzice wymuszają same sukcesy, wywierają na dziecku zbyt dużą presje, gdy poprzeczka ustawiona jest zbyt wysoko, jak na możliwości dziecka w danej dyscyplinie. Takie podejście może uśpić zapał, może zniechęcić i odebrać radość uprawiania danej dyscypliny i współzawodnictwa, które jest esencją sportu. Zatem doradzamy, by delikatnie wspierać dziecko w jego ambicjach sportowych i nie wywierać presji. Raczej towarzyszyć niż zmuszać, czy usilnie zachęcać i namawiać. Inną niekorzystną postawą rodziców jest odwrotne nastawienie, czyli obojętność względem porażek czy sukcesów dziecka. Myślę tu o nie okazywaniu wsparcia, braku dostarczania motywujących zachęt (ale nie zmuszających ani wymuszających). Przemyślany sposób motywowania (najlepiej opracowany wspólnie z trenerem), dodawanie otuchy i wspieranie w trudnych chwilach zniechęcenia lub porażki pełnią bardzo ważną funkcję w wychowaniu zawodnika. Zachęcamy rodziców zawodników do stosowania pozytywnych bodźców zamiast negatywnych. Najlepsze wyniki w wychowaniu i treningach osiągniemy poprzez nagradzanie pozytywnych zachowań i wspieranie w trudnych momentach a nie poprzez karanie negatywnych zachowań lub porażek.

Ewa Stępniak, Psycholog, Team Lider Klubu Narciarskiego i sekcji zawodniczej SPORTEUM Racing Team

 

 

Reklamy

Moja droga narciarska, czyli dlaczego chcesz aby Twoje dziecko trenowało narciarstwo alpejskie? – Jeden z czołowych trenerów narciarstwa w klubie opowiada o swej przygodzie z nartami… od przedszkola do Pucharu Świata

Moja droga narciarska, czyli dlaczego chcesz aby Twoje dziecko trenowało narciarstwo alpejskie?

Przygodę z narciarstwem zacząłem od… jazdy na sankach. Gdy tylko nauczyłem się chodzić, pojechałem z moim tatą, instruktorem narciarstwa z ponad 20-letnim doświadczeniem, na pierwszy wyjazd narciarski do Szczyrku. Z relacji rodziców wiem, że jakiekolwiek próby przekonania mnie do spróbowania narciarstwa spełzły na niczym, a od pierwszych kroków na nartach zdecydowanie wolałem jazdę na sankach. Jak łatwo się domyślić, tata nie tak wyobrażał sobie ten wyjazd. Na szczęście, ostatniego dnia pobytu w górach, trwające 6 dni negocjacje przyniosły efekt i w końcu założyłem swoje pierwsze narty – żółte polsporty. Zestaw uzupełniały: 3 numery za duże czerwone buty, żółte ocieplane spodnie, kurtka po starszym kuzynie i 15 cm za długie kije. Następne 2 sezony spędzałem na wyjazdach z rodzicami, przekonując się coraz bardziej do narciarstwa image001wa.

(archiwum prywatne)

Kiedy opanowałem już podstawy takie jak samodzielne zatrzymywanie się czy jazda na wyciągu rodzice zapisali mnie do szkółki narciarskiej klubu DESKI. Jako zawodnik spędziłem tam ponad 10 lat. Miałem okazję zgłębiać tajniki narciarstwa pod okiem wybitnych trenerów – Ludwika Majlerta, Andrzej Łodzińskiego czy Janusza Pawlika.

Szybko trafiłem do grupy sportowej, gdzie uczyłem się techniki slalomu i slalomu giganta. W 1998 roku wystartowałem w pierwszych zawodach Ligi narciarskiej, organizowanej przez Polski Związek Narciarski. Niewiele pamiętam z pierwszych startów, poza tym, że do czołówki zawsze sporo mi brakowało. Konsekwentna praca na treningach przyniosła jednak efekty. Ostatni sezon startów w Lidze to już regularne miejsca w pierwszej dziesiątce.
image002

(archiwum prywatne)

Wiek młodzieżowy 12-16 lat to już regularne treningi, starty w zawodach z cyklu Pucharu Polski. Jednocześnie rodzice nie pozwalali na zachwianie równowagi pomiędzy narciarstwem a szkołą. Układ był prosty – są zaległości w szkole, nie ma wyjazdu w góry. Pamiętam, że im więcej jeździłem, tym lepsze miałem oceny. Kiedy sezon się kończył, różnie z tym bywało. Stara zasada ,,im mniej masz czasu, tym lepiej go wykorzystujesz’’ w moim przypadku sprawdzała się w 100%.

image004
(archiwum prywatne)

 

Osiągnięcie wieku juniora i starty w zawodach FIS to był już poziom przekraczający możliwości organizacyjne i finansowe rodziców. Co więcej, zdecydowałem rozwijać swoją drugą pasję, jaką było narciarstwo wodne. Trenowanie dwóch dyscyplin jednocześnie było nie do pogodzenia. W wieku 17 lat pozyskaniu stopnia pomocnika instruktora zacząłem dzielić się swoją wiedzą i doświadczeniem z innymi adeptami narciarstwa. W sezonie 2008/2009 z powodzeniem ukończyłem Centralny Kurs Instruktorski z jednym z najlepszych wyników w kategorii jazdy technicznej oraz jazdy sportowej na przestrzeni ostatnich kilku lat.

image006
(archiwum własne)

 

Przez kilka sezonów prowadziłem wraz z Jankiem Wojtiukiem grupę sportową „DeSki Fighters”. Będąc już na studiach, brałem udział w zawodach z cyklu Winter Cup oraz Akademickich Mistrzostwach Polski.

image007
(Skifoto.pl)

Okres studiowania i czynny udział w sekcji narciarskiej Uniwersytetu Warszawskiego, to najlepszy okres w mojej przygodzie z narciarstwem. Przyjaźnie i znajomości zawarte w tamtym okresie trwają do dziś. Ponadto, po wielu latach treningów, wstawania przed świtem poznałem narciarstwo od strony … bardziej towarzyskiej ;).

image009
(Skiwojownik.pl)

W trakcie wielu lat spędzonych na nartach nauczyłem się wielu rzeczy. Lata treningów i startów w zawodach nauczyły mnie m.in. samodyscypliny, woli walki oraz umiejętności radzenia sobie ze stresem.

To cechy, bez których ciężko by było funkcjonować w dzisiejszym świecie. I z perspektywy czasu wiem, że najbardziej do życia przygotował mnie najpiękniejszy sport, jakim jest narciarstwo alpejskie.

I dlatego wszystkim rodzicom, którzy zastanawiają się, czy warto zapisać swoje dziecko do klubu narciarskiego, odpowiadam krótko – WARTO.

Piotr Hugues

W jaki sposób należy praktycznie zachęcać dziecko do uprawiania sportu, na przykładzie narciarstwa

Na co zwrócić uwagę przed wybraniem się na pierwsze narty. Należy dobrze zastanowić się nad wyborem regionu narciarskiego. Stoki do nauki maluchów powinny posiadać odpowiedni wyciąg taśmowy  i kolorowe pomoce dydaktyczne a przy następnych etapach nauki stoki powinny być niezbyt strome oraz bezpieczne dla dzieci wyciągi. Ważne jest żeby hotel był odpowiednio blisko do naszego przedszkola narciarskiego tak żeby całej rodzinie było na urlopie wygodnie a rodzice mogli również korzystać z uroków białego szaleństwa. Oprócz odpowiednio przygotowanej kadry instruktorskiej przedszkole narciarskie powinno posiadać ogrzewane pomieszczenie do zabaw oraz nianię opiekującą się maluchami podczas odpoczynków i przerw.

Dobór sprzętu: Sprzęt najlepiej dobrać korzystając z pomocy instruktora z klubu narciarskiego lub szkółki na stoku. Nie we wszystkich sklepach sprzedawcy są odpowiednio przygotowani do dobierania sprzętu dla dzieci. Ogólnie  i skrótowo buty powinny być o twardości odpowiednio dobranej do poziomu narciarskiego dziecka a długość nart dobrana indywidualnie do każdego narciarza. Wiązania bezwzględnie powinny zostać ustawione przez serwis narciarski. Niezwykle ważny jest również kask oraz wyspecjalizowana odzież narciarska.

Pierwsze kroki na śniegu to oswajanie maluszka ze śniegiem, należy wykorzystywać każdą chwilę na zabawę, niech to będą zwykłe śnieżki, rzucanie do celu, rzucanie na odległość, robienie figur na śniegu, turlanie się czy też zjeżdżanie z  niewielkiej górki na” czymkolwiek ”.

W ten sposób, zmarznięty nosek czy też śnieg za kołnierzykiem nie będzie problemem a  czerwone policzki i uśmiech radości na twarzy będzie dobrym znakiem, że pokochaliśmy takie zabawy. Dziecko zawsze będzie kojarzyło zimę z przyjemnościami i dobrą zabawą.

Wiemy, że nasze pociechy uwielbiają  bajkową oprawę dla swoich poczynań, warto więc zadbać o odpowiednie gadżety, niech to będzie super naklejka z ulubioną postacią na narty lub kask, mogą to być przyczepiane do kasku uszy wilka ,królika czy też kolorowe gogle. Tak wyposażony młody narciarz chętnie odda się  zabawom na śniegu.

Apetytu przed wyjściem na narty można dziecku zrobić jeszcze w domu na miękkim dywanie , przymierzając butki i sprawdzić w jaki sposób można się w nich poruszać, przy okazji może być też dobra zabawa np.: utrzymywanie równowagi na jednej nóżce popularna „jaskółka” czy też uginanie kolan w rytmie disco, możemy wpiąć narty i też wykonać kilka ćwiczeń oswajających ,próbując poruszać się do przodu do tyłu czy w bok krokiem odstawno-dostawnym. Znakomitą zabawą jest odchylanie się do tyłu i do przodu w zapiętych butach i nartach.

Należy pamiętać ,że jazdy na nartach uczymy się przez zabawę, doświadczeni instruktorzy dobierają odpowiednie ćwiczenia i zabawy do wieku dziecka ,jego sprawności motorycznej i tez chęci. Wspólnie można śledzić na śniegu trop lisa albo niedźwiadka, bądź też trzymać za ogon wilczka, ustawiać nartki w „pizzę” czy „frytki”. Poprzez zabawę i odpowiednio dobrane ćwiczenia narciarskie systematycznie utrwala się zasady bezpieczeństwa poruszania się po stoku oraz technikę zjazdową. Bardzo ważna jest obserwacja przez malucha ruchów i sposobu jazdy instruktora. Stąd dzieci powinny uczyć się od dobrze jeżdżących rodziców lub profesjonalnych instruktorów.

Na koniec, w nagrodę za udany trening pomalowana buzia czy gorąca czekolada po ogromnych trudach tropiciela na pewno zadowolą naszego malucha. Warto zachęcać dzieci do aktywnego spędzania czasu, to dar na całe życie!!